Graag stellen wij Chris aan u voor

Chris is in 2004 geboren na een moeizame zwangerschap. Op het eerste gezicht was hij een blakend gezonde baby. Maar in zijn eerste levensmaanden bleek dat hij zich niet ontwikkelde. Hij huilde extreem veel en overstrekte zich. We konden moeilijk contact krijgen, en de voeding was een groot probleem. Toen Chris 6 maanden oud was zijn we via de kinderarts bij de kinderneuroloog in het Sofia kinderziekenhuis terecht gekomen. Hier werd de diagnose snel gesteld: Chris had een ernstige vorm van cerebrale parese. Dat wil zeggen dat hij spastisch is, waarbij zijn hele lichaam is aangedaan. Omdat hij zo jong al zoveel klachten had, moesten wij ons voorbereiden op een zeer ernstig gehandicapt kind, met een sombere toekomstverwachting. Omdat niemand begreep waarom Chris zo’n ernstige hersenbeschadiging had, bestond heel even de angst dat hij een stofwisselingsziekte zou hebben, waaraan hij snel zou komen te overlijden.

Nou, dat kwam zéér hard aan. Ons gezin, met nog een dochter van toen 2 jaar oud, stond volledig op z’n kop. Gelukkig hoorden we snel dat Chris geen dodelijke ziekte had, en dat de beschadiging waarschijnlijk ontstaan was door een infectie tijdens de zwangerschap. Dan gaat het zonnetje al weer een heel klein beetje schijnen, want hoe gehandicapt ook: dit kleine ventje hoort bij ons!

En hoe dan verder? We hadden hulp nodig, om het gezin draaiende te houden. Chris huilde namelijk bijna de hele dag (en nacht) en het kostte heel veel moeite om hem voldoende eten en drinken te geven. Verder was hij veel ziek, en moest hij meerdere malen opgenomen worden in het ziekenhuis. Gelukkig konden we terugvallen op onze familie, vrienden en, niet te vergeten, onze fantastische buren.

Toen Chris 1,5 jaar oud was ontdekten we dat hij veel last had van maagzuur, en een simpel tabletje maakte van een verdrietige peuter een vriendelijk en veel meer tevreden ventje. Ook bleek toen, wat we al veel langer vermoeden, dat Chris veel meer begreep dan men ooit voor mogelijk had gehouden. Lichamelijk gezien kon hij echter niets: hij was niet in staat zijn hoofd omhoog te houden, of iets vast te pakken, te praten of te spelen. Hij kon alleen door lachen of mopperen en huilen aangeven dat het (niet) naar zijn zin ging.

Toen Chris ruim 1,5 jaar oud was kreeg hij via de revalidatie-arts een plaats in een speciaal kindergroepje van het revalidatiecentrum. Thuis trainde Chris verder met ‘zijn’ kinder-fysiotherapeute. Langzaamaan zagen we vorderingen: zijn hoofd werd iets sterker, het eten ging iets beter en hij leerde op een andere manier te communiceren. Maar daarmee werd hij ook gefrustreerd… hij wilde meer dan dat hij kon!

Inmiddels is Chris 3,5 jaar oud, een heerlijk ventje dat graag knuffelt, samen wil spelen en 3 keer per week met heel veel plezier naar zijn ‘school’ gaat. Hij is de grootste fan van zijn grotere zus, die inmiddels 5 jaar oud is. Hij is voor alles afhankelijk van anderen, maar maakt grote vorderingen.  Zijn vooruitgang hebben we niet alleen te danken aan alle oefeningen in het revalidatiecentrum en de kinderfysiotherapeute, maar ook dank zij de inzet van een bijzondere therapie in Slowakije: Adeli-therapie. Meer informatie hierover vind je onder het kopje Adeli-therapie.  En hoe het nú met Chris gaat kun je lezen in het dagboekje….